Τράβηξα την κουρτίνα για ν' αγναντέψω τη μαβιά γραμμή του ορίζοντα, που όλο και βαθαίνει, όλο κι αλλάζει σχήμα. Μόνο ο άνθρωπος γαντζώνεται! Στοιχειωμένος απ' τους αόρατους φόβους του κι απ' τις παιδαριώδεις απόψεις του, αντιστέκεται σε κάθε είδους αλλαγή.

Δ.Χ

Ο Λαέρτης και το μολύβι του σε ρυθμούς τανγκό

Translate, select Language

Wikipedia

Αποτελέσματα αναζήτησης

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΑ ΧΡΟΝΟ/ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΑΝΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΑ ΧΡΟΝΟ/ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΑΝΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Η γιορτή της Γυναίκας...

Διστάζω να πω αν η 8η Μαρτίου είμαι μέρα γιορτής ή μέρα θλίψης για τη γυναίκα, αφού η μοίρα της ορίζεται ακόμα και σήμερα από τη γεωγραφική θέση της χώρας που γεννήθηκε.
Αφού ακόμα και σήμερα σ' αυτό τον πλανήτη υπό την ανοχή όλων μας, χιλιάδες κορίτσια, κυρίως ανήλικα, έρχονται αντιμέτωπες με το δουλεμπόριο, την πορνεία, την σεξουαλική εκμετάλλευση και με κάθε μορφής βία -σωματική και ψυχολογική- συχνά και  "αθέατη", που τραυματίζει, εξευτελίζει, αποθαρρύνει και παραβιάζει την ατομική της ελευθερία. 
Ας μη ξεχνάμε ότι η μέρα αυτή θεσμοθετήθηκε διεθνώς για να μας θυμίζει, ότι πέρα απ' όσα διεκδίκησαν και απ' όσα κατέκτησαν οι γυναίκες, υπάρχουν πολλά ακόμα για τα οποία πρέπει ν' αγωνιστεί, έως ότου καταργηθούν όλα τα σκληρά, κοινωνικά στερεότυπα και η σκληρή διαμόρφωση που τόσο έντεχνα, αιώνες τώρα -κοινωνία και θρησκεία- κατάφεραν να περάσουν με σκοπό τη χειραγώγηση της γυναίκας. 
Μεταξύ "γιορτάζω" και "τιμώ" λοιπόν, υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά. Γι' αυτό θα' ταν πιο έντιμο να τιμούμε τη γυναίκα-άντρες και γυναίκες μαζί- με την ευχή όλες οι γυναίκες- από άκρη σ' άκρη του πλανήτη- καθώς κι όλες οι επόμενες γενιές  ν' απολαύσουν πληρότητα και τον σεβασμό που τους αξίζει. 







Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016


<<Τι άλλο μπορεί να είναι το μυυθιστόρημα από μια απόπειρα να μετατρέψουμε το όνειρο σε πραγματικότητα. Απ' τα κυκλαδονήσια στην Πλάκα και στ' Αναφιώτικα...άλλη μια λιλιπούτεια γειτονιά που σεργιάνισαν οι ήρωες του "Έρωτα μαίστρου" >>


















Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ





Στις μέρες μας που ο ωφελιμισμός προάγεται σε μια ηθική θεωρία ελλογότατη, χωρίς καν να μας ξενίζει, είναι καλό, παράλληλα με τις ονομαζόμενες «δυτικές» αξίες να θυμόμαστε κάπου κάπου, κάποιους ακτιβιστές, εμπνευστές και πρωτεργάτες της ειρήνης που άλλαξαν τη ρότα της ανθρωπότητας.
Η αξία τους δεν είναι δική μας, υποκρινόμαστε πως τη σεβόμαστε ενώ στην ουσία την κλέβουμε, αναζητώντας τη γνώση, την ελευθερία και την ομορφιά χωρίς να κάνουμε και πολλά πράγματα για να τ' αποκτήσουμε.
Ο Ινδός πολιτικός, ο επαναστάτης ακτιβιστής, η ηγετική μορφή του εθνικού κινήματος για την Ινδική ανεξαρτησία. Εμπνευστής και πρωτεργάτης της αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας.
Παγκόσμιο σύμβολο και ορόσημο της φιλοσοφικής διανόησης του 20ου αιώνα.


Ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι, σημάδεψε ένα έθνος και χαράχτηκε στη συλλογική μνήμη της οικουμένης...περισσότερο γνωστός ως «Μαχάτμα» («Μεγάλη Ψυχή»), γεννήθηκε στο Πορμπαντάρ  της βορειοδυτικής Ινδίας στις 2 Οκτωβρίου 1869 από οικογένεια ινδουιστών. Ο πατέρας του ήταν ο τοπικός κυβερνήτης της Πορμπαντάρ, την ίδια στιγμή που η θρησκευτική αφοσίωση της μητέρας του θα γαλουχούσε τον μικρό Μοχάντας με τα ειρηνιστικά ιδεώδη των ινδουιστών, την αμοιβαία ανοχή και -κυρίως- την αρχή του μη τραυματισμού κάθε έμβιου πλάσματος.

Γεννημένος λοιπόν σε προνομιούχα κάστα, ο Γκάντι θα λάβει τη βασική εκπαίδευση, αν και θα αποδειχτεί μέτριος μαθητής. Σε ηλικία 13 ετών, τον Μάιο του 1883, ο νεαρός Μοχάντας θα παντρευτεί από συνοικέσιο τη συνομήλική του Καστουρμπάι, κατά τα έθιμα της χώρας. Όταν μάλιστα θα περνούσε στο Πανεπιστήμιο της Βομβάης, η γυναίκα του θα του χάριζε τον πρώτο από τους τέσσερις γιους του, το 1888.

Τα κολεγιακά χρόνια του Γκάντι δεν ήταν χαρούμενος καιρός για τον ίδιο, κατάσταση που θα άλλαζε βέβαια καθοριστικά όταν θα εγκατέλειπε τη χώρα του για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Λονδίνο. Τον Σεπτέμβριο του 1888 λοιπόν, σε ηλικία 18 ετών, ο Γκάντι θα μεταναστεύσει στην πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου για να φοιτήσει στο University College London, όπου και θα γνωρίσει «συγγενικά πνεύματα».


Επιστρέφοντας στη γενέτειρά του, βρήκε τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα απ' όσο τα είχε αφήσει,έτσι η ξενειτιά  ήταν και πάλι η ιδανική λύση. Το 1893 θα αποδεχτεί ένα ετήσιο συμβόλαιο για να εργαστεί για λογαριασμό μιας ινδικής φίρμας που δραστηριοποιούταν στη Νότια Αφρική.
Στην περίοδο της Νότιας Αφρικής  θα συλλάβει ο Γκάντι τις θεωρητικές του πεποιθήσεις για τον μη βίαιο αγώνα και την ειρηνική δράση, αναγνωρίζοντας ότι η πολιτική αλλαγή θα μπορούσε να έρθει μόνο από απτές διεκδικήσεις.

Επιστρέφοντας στη χώρα του το 1916 και μέσα σ' ένα ευνοϊκό πλαίσιο της υποδοχής του, επεκτείνει ακόμα περισσότερο τη συλλογιστική του, μιλώντας πια για μη-βίαιη ανυπακοή των πολιτών. Τα θλιβερά γεγονότα της Μπιχάρ το 1918, με τον ντόπιο πληθυσμό να καταπιέζεται δραματικά από τον βρετανικό ζυγό και τον Γκάντι να ενθαρρύνει τους κατοίκους να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσής τους μέσα από ειρηνικές διαδηλώσεις, εκτοξεύει τη φήμη του στα πέρατα της Ινδίας.

Ο Μαχάτμα, ψευδώνυμο που του αποδίδεται αυτή την εποχή, είδε την πολιτική του επιρροή να αυξάνει κατακόρυφα: μέχρι το 1921, ηγούταν του Εθνικού Ινδικού Κογκρέσου, αναδιοργανώνοντας τη δράση του κόμματος γύρω από την αρχή της πλήρους ανεξαρτησίας της Ινδίας από τους Βρετανούς. Το περίφημο μποϊκοτάζ που κήρυξε στα βρετανικά προϊόντα αλλά και οι διδαχές του για μαζική ανυπακοή του λαού θα τον έφερναν αντιμέτωπο με την πρώτη του σύλληψη, στις 10 Μαρτίου 1922. Καταδικάστηκε για «ανταρσία» και πέρασε δύο χρόνια στη φυλακή.

Μέχρι την αποφυλάκισή του, τον Φεβρουάριο του 1924, το κόμμα του είχε αρχίσει να φθίνει και ο Γκάντι αποσύρθηκε από την πρώτη γραμμή, για να επιστρέψει δριμύτερος 4 χρόνια αργότερα, το 1928, όπου και θα εντατικοποιήσει τον αγώνα του για την ανεξαρτησία της χώρας.



Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η αποστολή του Γκάντι για ίδρυση ανεξάρτητου ινδικού κράτους έφτασε στο αποκορύφωμά της καθώς δεν έβλεπε κανέναν λόγο γιατί έπρεπε οι καταπιεσμένοι Ινδοί να αγωνιστούν στο πλευρό του κατακτητή τους -στα πέρατα της οικουμένης- για τη διαιώνιση της βρετανικής ηγεμονίας.

Τα κηρύγματά του θα οδηγούσαν στις χειρότερες ταραχές κοινωνικής ανυπακοής που γνώριζε η χώρα, με τον ίδιο να συλλαμβάνεται στις 9 Αυγούστου 1942, όταν και θα περνούσε άλλα 2 χρόνια στη φυλακή. Τον Φεβρουάριο του 1944, 3 μήνες πριν από την απελευθέρωσή του, η γυναίκα του θα πέθαινε στην ίδια φυλακή, ενώ τον Μάιο, μόλις αποφυλακίστηκε, θα λάμβανε χώρα η δεύτερη απόπειρα δολοφονίας του, με την τρίτη να παίρνει σειρά λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του '44.


Το ύπουλο βρετανικό σχέδιο του διαχωρισμού της βρετανικής Ινδίας σε δύο κράτη, το μουσουλμανικό Πακιστάν και την ινδουιστική Ινδία, συνάντησε την ορμητική αντίδραση του Γκάντι, που διέκρινε αμέσως τα προβλήματα που θα προκαλούσε η διχοτόμηση της χώρας. Παρά ταύτα, το Εθνικό Κογκρέσο θα αποδεχόταν τις προτάσεις των Βρετανών, εν μέσω της τέταρτης απόπειρας δολοφονίας του Γκάντι με εκτροχιασμό τρένου (29 Ιουλίου 1946).

Οι φορτικές πιέσεις από τους πολιτικούς του αντιπάλους και οι αυξανόμενοι φόβοι του για εμφύλια σύρραξη θα τον έκαναν τελικά να αποδεχτεί απρόθυμα την πρόταση της διάσπασης της χώρας σε δύο κράτη, με την Ινδία να κηρύσσει την πολυπόθητη Μέρα Ανεξαρτησίας στις 15 Αυγούστου 1947.

Ο αγώνας του Γκάντι είχε δικαιωθεί, αν και όχι με τον τρόπο που επιζητούσε. Η μάχη του δεν είχε πάρει ωστόσο τέλος, με την ανάγκη για πολιτική ενότητα να αναδύεται πλέον επιτακτική και αδήριτη. Ο οραματιστής θα περνούσε τους επόμενους μήνες της ζωής του δουλεύοντας πυρετωδώς για την ειρηνική συνύπαρξη ινδουιστών και μουσουλμάνων, διαβλέποντας ωστόσο την ολοένα και αυξανόμενη έχθρα των δύο νεοσύστατων κρατών.

Θα ξεκινούσε -άλλη μία- απεργία πείνας για την καλή γειτονία των δύο κρατών, με τον ίδιο να πιέζει τους ιθύνοντες της Ινδίας να δώσουν την αποζημίωση που ζητούσε το Πακιστάν για τα χαμένη εδάφη, θεωρούμενος πλέον από κύκλους σκληροπυρηνικών ινδουιστών ως προδότης. Όταν μάλιστα η πολιτική πίεση της απεργίας πείνας θα κατάφερνε να εξασφαλίσει την αποζημίωση στο Πακιστάν, θα εξασφάλιζε ταυτόχρονα και την πέμπτη απόπειρα κατά της ζωής του, με βομβιστικό χτύπημα.

Παρά την αποτυχία του σχεδίου, οι συνωμότες δεν θα εγκατέλειπαν τα όπλα αυτή τη φορά, επιδιδόμενοι σε άλλη μία απόπειρα αμέσως μετά. Στις 30 Ιανουαρίου 1948, ο Γκάντι θα έπεφτε νεκρός από τρεις πυροβολισμούς εξ επαφής. Το όπλο του συνωμότη είχαν οπλίσει ακραίοι εξτρεμιστικοί κύκλοι ινδουιστών.



Παρά το γεγονός ότι ο Γκάντι προτάθηκε 5 φορές για το Νόμπελ Ειρήνης, δεν το κέρδισε ποτέ! Τη χρονιά μάλιστα της δολοφονίας του, το 1948, το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης δεν δόθηκε σε κανέναν, καθώς «δεν βρέθηκε άξιος εν ζωή υποψήφιος».

Ο επιφανής ηγέτης που δεν ήταν ηγέτης, ο κορυφαίος πολιτικός που δεν ήταν πολιτικός, πήρε ωστόσο το μεγάλο βραβείο της Ιστορίας: η σκέψη του και η ειρηνική του δράση θα διαχύνονταν στην ανθρωπότητα, με τα ειρηνικά πολιτικά κινήματα που ακολούθησαν να βρίσκουν τον απόλυτο εκφραστή τους.




«Πρέπει να είσαι η αλλαγή που εύχεσαι να δεις στον κόσμο»


Μαχάτμα Γκάντι